Haklısın anne,
Çok haklısın. Hep ben yanlış yaptım, dinlemedim seni. Burnumun dikine gittim. Arkama bakmadan bıraktım gittim. Seni kandırdım. Düşünmedim olacakları. Seni yalnız bıraktım. İhtiyacın olduğunda yanında olamadım. İçinde yaşattığın dramı anlamadım. Haklısın anne, ben adam olamadım…
Haklısın dostum,
Yükselen egonu fark edip durduramadım. Senden ulaşamayacağın değerlere ulaşmanı bekledim. Değmeni istedim gönlümün en duygusal köşesine. Anlamanı istedim anlatamadığım duygularımı. Hissetmeni istedim, hissettiklerimi. Beni düşünmeni istedim kendinden çok.
Haklısın sevgili,
Aşkın ıstırabını yaşattım sana. Karşılıklı olan duyguların bir gün biteceğini düşünemedim. Hep sevmeni istedim, kendi sevgimin sınırlarına bakmadan. Fedakarlık yaptığımı hissettirip, fedakarlık istedim hesapsızca. Her elimi tutuşunda heyecanlanan yüreğini fark edemedim. Gözlerimin içine bakamamanı ürkeklik sandım. Bilemedim içindeki büyük sevginin her geçen gün daha da büyüdüğünü. Göremedim içindeki beni benden daha çok sevdiğini. Hissedemedim senin kadar aşkın derinliğini. Haklısn sevgilim ben sevmeyi beceremedim.
Haklısın evlat,
İsteklerine cevap verecek kadar cesur olamadım. Çocukluğunun farkına varamadım. Büyümeyeceksin sandım. İhtiyaçlarına sadece derman oldum ama neden istediğini anlayamadım. Sana öğretmeden önce öğrenmem gerekenleri bilemedim. Heyecanlarına ortak olurken sabırlı davranamadım. Duygularını hissedip seninle coşamadım. Gözyaşlarını silahın sandım. Sana çocukluğunu çok gördüm.
Haklısın hayat,
İçindeki tüm değerlere hak ettiği değeri veremedim. Seni sınırsızca yaşamayı denedim ama hep bir şeylere takıldım. İçime çektiğim nefeste aradım anlamını ama başaramadım. Sabahları ilk ışığına aldandım. Akşam gün batımında hüzünlendim. Yansıttığın renklerdeki heyecanı çoğu zaman yakalayamadım. Bastığım toprağın, soluduğum havanın yeteceğini kavrayamadım. Her şeyleri senden bekledim. Olan biten her şeyden seni sorumlu tuttum. Sana ulaşamadım ama bir köşesinde beni yaşatmanı bekledim. Ben seni içime sindire sindire yaşayamadım…
Ama…
Hayır anne… Bu sefer başardım… Sen yanıldın…
Hayır dostum… Ben hep senin yanında oldum, sen fark etmedin…
Hayır sevgili… Ben aşkın fedakarlık olmadan da yaşanabileceğini anlattım.. Sen anlamadın…
Hayır evlat… Ben sende kendi çocukluğumu da yaşattım. Hemde yaşayamadığım kadar. Sen beni büyük sandın…
Ah be hayat… Seni hiç bir zaman anlayamadım…
Okunası bir yazıydı Sevgili Volkan, teşekkürler
Ben teşekkür ederim Sevgili İhyaca. Biraz ihmal ettim buraları ama sizlerle yeniden karşılaşmak güzel.
Hayatı anlayamadın mı ? Bu anlayamamış halin mi haci
Bu yazı gösteriyor ki sen hayatı anlamışsın yormuşsun ve kendin olarak kalmışsın daha ne olsun…Şikayet etme şükret şükret !Ne insanlar var bilirim, hep bu saydığı sevdiklerinin olmasını istediği kişi olabilmek için uğraş veriyor ve hayatını tüketiyor..
Son zamanlarda cümlelerini çok daha fazla düşünce/bilgi/duygu ile dolduruyorsun ve okuyucularını hayran bırakıyorsun ne !Maşaallah maşaallah
Saygılar..
Yorumcunun iyisi kısa ve öz yazıp tasını tarağını toplayıp erkenden gidendir:)
Belki de anladığımı anlayamadığımdan anlayamamış gibi düşünmüşümdür.
Haklısın, son zamanlarda bir haller oluyor. Sanırım bir türlü kendine gelemeyen havadandır
Hürmetler…
Yok İSE sen tecahül i arif sanatımı yapıyorsun hııı
)
Bu duruma sadece gülümseyerek cevap versem olur dimi
sen şimdi sadece tebessümle cevap verirsen biz onun içini doldururuzda doldururuz abooooww
Asla olumsuz bakmayın, olumsuz tebessüm etmem çünkü
Siz siz Siz evet siz asla olumsuz bir şey yapmazsınız ama unutmayın ki biz de kötü asla düşünmeyiz