Babama…

Büyüdüğümü sandığım zamanlardı, senin benimle yatmak istediğini anlayamama zamanım. bana sıkıca sarıldığındaki sevgini hissedemeyişim. Beni görmek için, gece geç saatlerde geldiğinde yatağımın başında beni izleyişin. Seni arkadaşlarıma tercih ettiğim zamanlarda bana kızgın olmasada, hüzünlü bakışın. Büyüdüğümü sandığım zamanlarmış senin beni ne kadar çok sevdiğini anlayamamışlığım.

Sonra gittin birden.. Birden bire, hiç sormadan, sorgulamadan, hiç beklemeden. Hazır olma şansını tanımadın bana, sana olan sevgi borçlarımı ödememe izin vermeden gittin.

Ben şimdi anladım.. meğer sen yokken ben de yokmuşum. Sen varken iyi hissetmişim kendimi, sen varken sırtımı sana dayamışım hiç fark etmeden. Şimdi boş kaldı arkam. Boş kaldı yüreğimde bir köşem. Sen varken hayata sağlam bakmışım, korkmamışım hiçbir şeyden, yürümüş, atmışım cesur adımları, her yöne. Sen yokken adım atamaz oldum. Tutuldum daha ilk hamlede.. Seni görmek değilmiş senin varlığının verdiği gücü hissedebilmek. Meğer senin varlığınmış beni güçlendiren..

Senden öğrenmiştim her türlü olumsuzlukta boyun bükmemeyi, eğilmemeyi, hep dik durmayı. Alışmak kolay olmadı. Ama tıpkı dediğin gibiyim şu an. Gözlerimi her kapattığımda hissediyoruım seni, arkam güçleniyor. Biliyorum hala bir yerlerde benimlesin. Beni hiç büyümemişcesine takiptesin, koruyor kolluyorsun. Ben sana olan borçlarımı ödeyemesemde sen beni hala borçlandırıyorsun.

Artık kapatmıyorum gözlerimi, artık ben yalnızım, artık sen yoksun. Artık dik duruyorum. Artık güçlüyüm. Tıpkı senin öğrettiğin gibi. Seni kalbime gömdüm. Hayata tek başıma balıklama girdim. Artık ben büyüdüm baba… Sen öldün..

Reklamlar
By Volkan DENİZ Posted in Hayat

22 comments on “Babama…

  1. Anladım. Arada bir hüzünlenmek gerekti heralde.. Aslında çok oldu kaybettiğim ama işte öyle oldu nedense bugün, düşüverdi aklıma..
    Çok teşekkür ederim…

  2. Babanıza Allahtan rahmet diliyorum..Yüregim sızladı ve babama yaşarken daha sıkı sarılmak istedim..tşkler Volkan deniz….

    • Bence babanıza hep sarılın.. Sadece değerini bilmek adına değil, yada baban olduğu için de değil. İçindeki sevgiyi dışarı yansıtma da sıkıntı çekebileceğinden ona yardımcı olmak için..

  3. Çocukluğumda babam çok uzaktı bize.
    Yazınızdan anladığım kadarıyla sizin babanıza yaptığınızı babam bize yapardı. Biz ona pek alışamadık, bunun için pek çaba da harcamadı. Belki bu daha iyi oldu. Yaklaşık bir senedir yok çünkü. Fâni olana bağlanmamak gerek.

    • Yolcu;
      “Fâni olana bağlanmamak gerek” diyerek kapatmışsınız kendinizi. Bağlanmak ne demek bundan bahsetmemişsiniz. Fani olmayan ne varki etrafımızda, aramızda bir bağ söz konusu olmasın..
      Babam sadece bir örnekti… Anlatmak istediğim, yaşarken verilmesi gerekenleri ertelememek gerektiği. Bir anda uçup gidince kalıyorsunuz elinizdekilerle ortalık yerde…
      Teşekkür ediyorum, yinede bir düşünün diyorum etrafınızla bu derece bağlantısız olmazsınız..

      • Etrafımla bağlantımı kopardığımı bir yorumumla nasıl anladınız? 🙂
        Belki de doğrudur.

        Dediğiniz gibi fani olmayan ne var ki? Ben de fani olan hiçbir şeye fazla bağlanmayıp -yani kaybettiğine üzülmeyip- bâki olana bağlanmanın gerekliliğini vurgulamaya çalışmıştım.
        Zaten hak edebilirsek ve hak edebilirlerse, Cennette görüşmeyecek miyiz sevdiklerimizle?

        Allahü Teala hepsine rahmet eylesin.

      • Yorumları isimleri silerek buraya da kopyalıyorum:) Ayrı
        ca teşekkürler izin için 🙂

        ”-çok güzelmiş..ama benimki daha güzel’:))) –

        -biliyorum ben ikisinde de ağladım ,ortak paydanız bu 😉 –

        -Ne zaman ki babanızı kaybediyorsunuz, işte o zaman gerçekten büyüyorsunuz. Çünkü çınarın gölgesi yok artık üzerinizde. Sizi fark etmediğiniz halde yağmurdan, güneşten koruyormuş meğer o gölge. Siz de aile kuruyorsunuz, baba oluyorsunuz, sizin de gölge yaptığınız ve koruduğunuz birileri oluyor ama o gölgeyi çok arıyorsunuz.

        -Babanız öldüğünde büyüyorsunuz. Artık soru soracağınız, öğreneceğiniz, azarını duyacağınız, takdirini alacağınız, akşam eve dönerken yolunu gözleyeceğiniz, korkacağınız bir babanız yoksa büyüyorsunuz. Yarınınızdan sorumlu tuttuğunuz, her istediğinizi almak zorunda olan o kişi yoksa artık…

        -Hep sessiz ağlayan, suskun seven, en zor dönemde bile yıkılmaz görünen, sırtınızı dayadığınız çınar ağacınız yoksa artık… Büyüyorsunuz o zaman işte. Savaşın ortasında komutansız kalmaktır, babasız kalmak.

        -Kaç yaşınızda olursanız olun babanız yaşıyorsa hala çocuksunuzdur.

        -#……,öyle samimi ve yürekten yazdın ki cümleleri duygulanmamak imkansız.. Yüreğine sağlık ve evet evlatlar anne ve babaları için kaç yaşında olurlarsa olsunlar hep çocukturlar… ”

  4. Pabuç;
    Çok ilginç ve de hoş yorumlar.
    Çok teşekkür ediyorum sana.. Aslında duyguyu yazarak yansıtmak o kadar zordurki. Sanırım başarmışım mutlu oldum sayende..
    “çok güzelmiş ama benimki daha güzel” diyen arkadaşla aynı şeyleri düşünmüşüz sanki 🙂
    Babalar zor adamdır. İçine işleyip duygularını belli etmesini sağlamak da zor.. Bu sebeptendir onları ancak gittiklerinde anlarız. Yarattığı boşluğun büyüklüğü dolamaz çünkü…

  5. Bir insan duygularını başka türlü ifade edemezdi bence, ama okurken göz yaşlarımı tutamadığım bir gerçek…

    • Gülçin;
      Bir an için aklıma düştü nedensizce bir özlem oluştu işte aniden..
      Yazarken olmamıştı ama okudukça bende hüzünleniyorum sanki…
      Sevgiler…
      Teşekkürler.. Hoş geldin 🙂

      • Biz zaten düşünerek üzüyoruz kendimizi. Yaşanmışlıklar, hatıralar üzüyor. Hiç tanımadığımız birinin ölüm haberi neden üzmez? Eğer ölümse hüzünlendiren bizi.

  6. Yolcu;
    Fani olana bağlanmamak gerek dediğinizden öyle değerlendirdim. Baki olanların fani olanlardan daha fazla bağlanacak bir tarafını görmediğimden belkide.. Ama bu kastettiğim bağ elbetteki ilahi bir bağ değil.. İnsan hissettikleriyle yaşar bana göre. Bu hissettiklerini de ancak dokunarak, görerek yaşayabilir.. Bazen içinden çıkılamayacak hayal kırıklığı ve terk ediliş yaşadığımızda da siz haklı oluyorsunuz.. Çünkü bağlandıklarınıza aslında hak etmediği kadar değer verdiğinizi anlayabiliyorsunuz.. Bir tek istisna oda anne ve babalar… İşte ben de burada bundan bu borçtan bahsetmiştim azda olsa..
    Düşünerek üzme konusunda çok haklısınız.. Biz düşünerek üzülür, düşünerek korkar düşünerek kahroluruz ama düşünmeden yargılarız…
    Tanımadığımız birinin ölüm haberide üzer elbette ama onunla aramızda bir bağ!!! yokturki. Mesele sadece ölmesi değildir çünkü..
    Saygılar…

  7. insanlar ne kadar duygusuz ve sert gibi görünselerde içlerinde kopan fırtınayı anlmak mümkün değil sanırım..elimde olsa herkesin iç dünyasına gimek isterdm..dış görünüşle alakasız olan karakterler ortaya çıkabiliyor bazen…sevdiklerimden kimseyi gözlerimin önünde yitirmedm ama bir gün yaşadığımda keşke ona şöyle yapmasaydım keşke bunu demeseydm demek istemem…en nefret ettiğim, yüzüne kusmak istediğim insanlara bile iyiki varsın diyesm geldi şuan=) kötümü oldu iiyimi bilmiyorum…çok güzel ifade etmşsiniz duygularınızı..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s