Kuş olsam…

Kanatlarımın arasından görüyorum aşağılarda koşturanları. Görüyorum sadece karaltılarını. Uzaktan fark edemiyorum ne yaptıklarını. Hafif bir toz tabakası gibiler. Araçlar da insanlarda aynıymış gibi.. Sonra yaklaşıyorum aşağılara. Büyüdükçe görüntüler, fark edebiliyorum farklılıklarını. Görebiliyorum boylarını poslarını. Biraz daha yaklaştıkça, anlıyorum kim dişi kim erkek. Ama fark ettiklerimin önemi kalmıyor çünkü yukarılardan gördüğüm koşuşturmalar yakından bakınca da değişmiyor. Hala koşturuyorlar, bir o yana bir bu yana. Yakınlaşınca anlıyorum farklılığı ama bitmiyor koşturanlar.. Araçlar hep aynı, insanlar hep aynı, tek fark renkler.. Üzerlerini örten renkler. Anlam veremeden yükseliyorum bulutlara doğru. Buralardan bakınca fark da kalmıyor renk te… Hummalı bir çalışma görünüyor, yuvasına yiyecek götüren karınca misali.. Ama yaklaşınca karıncalara daha çok saygı duyuyorum. Onlar uzaktan bakınca da, yakınlaşınca da aynı görüntüyü sergiliyor. Oysa insanlar yakınlaştıkça ürkütüyor. Uzaktan göründüğü gibi olamıyor hiç bir şey, hiç bir duygu. Sahte koşuşmalar, sahte duygular başlıyor. Karıncalar her şeyini paylaşırken, insanlar birbirlerini paralıyor. Paylaşmayı deneyenler yok olurken, bencil yaşayanlar yükseliyor.. Yukarılardan aşağı indikçe bunlar görünüyor işte.. Hayat bireyselleştikçe daha da zorlaşıyor.. Daha da yükseldikçe sadece bir yuvarlak mavi misket gibi kalıyor bu muhteşem güzellik. İçinde yaşayanların ne olduğu, ne kadar yaşayacağı ya da ölüm gelmiyor aklına, baktıkça… Yaklaştıkça gerçekler de yalan oluveriyor, küçücük sorunlar daha da büyüyor sanki….

Bir kuş olsam, yükselsem her başım daraldığında, her karamsar anımda. Görsem gerçekleri yukarılardan, anlasam hayatın içindeki bana ait sorunların mercimek büyüklüğünde bile olamayacağını.. Anlasam manasız hırsların sadece o mavi yuvarlak miskete zarar vereceğini. Bilsem zamanın sadece benim için uzun olduğunu… sonra gülüp geçsem hayatın bana yaşattıklarına. Beni övenlerin sırtını sıvazlayıp gazını alsam, beni eleştirenleri alkışlayıp anlık mutluluk yaşatsam.. Hep haklı olduklarını söylesem şımartsam, sonra tekrar yükselip ne kadar küçük olduklarını görsem. Hayatın benimle dalga geçmesine izin vermeden ben hayatla eğlensem..

Bir kuş gibi yaşasam ama insan gibi hissedip, anımı yaşamanın keyfini sürsem… Sorgusuzca, hesapsızca…

Reklamlar
By Volkan DENİZ Posted in Hayat

17 comments on “Kuş olsam…

  1. Merhaba,hoşgeldiniz.Dolaşırken nette alışkanlık yaa sizin blog’a da ugradım ve şaşırdım gelmiş ve yazmışsınız..Yine döktürmüşsünüz yukarıdan bakmışsınız biz dünyalılara sanırım mars’a yolculuk yapmışsınız..:))))

    • Hoşbulduk teşekkürler.. aslında şöyle bir uğradım bende, bir şeyler karalamadanda gidemedim.. 🙂 Yukarıdan bakma olarak değerlendirmemiştim ama güzel yaklaşım. Benim iyi takipçim olduğunuz belli teşekkürler…

  2. İyi yazıları her zaman takip ederim..siz de bu konuda cok başarılısınız.Yazınızı okumaya başlayınca bir anda ”marslımıyım’ yazınız aklıma geldi.Yolculukta oldugunuzu düşünce biraz esprili yaklaştım.’.Uğradım’ derken yazılarınıza tekrar ara vermek anlamında söylemediginizi umuyorum..saygılar..

  3. Çok beğendim,katışıksız yürekten yazılmış bir yazı,klavye yüreğe tercumanlık yapmış sadece.Yazılarınızı özlemişiz,iyi geldi..

  4. hayırlı günler.yorumunuz için teşekkür ederim.Hayata sunulan zaman yaşamaktır.her insan yaşamak ister.ama engel olan yine hayattır.çok mutlu yaşayan yoktur ama yaşamak en büyük mutluluktur.hep mutlu ol.hayırlı günler.

    • Ben size teşekkür ederim. Yaşamak en büyük mutluluktur haklısınız. Sizinde o en büyük mutluluğu en güzel noktasına kadar yaşamanız dileği ile. hayırlı akşamlar…

    • Sağol dostum hoşbuldum.. Ama gerçekten hoş buldum.. Sanki dostlarımla kucaklaşmış gibiyim tuhaf bir durum aslında…
      Sende o kadar çok yazmışsınki oku oku yorum yazamadım.. 🙂

  5. hoşgeldiniz efendim…döner dönmez döktürmüşsünüz yine.yokluğunuzda birikmiştir yazılacaklar,arayı kapatmak için ikişer yazı bekliyoruz bir süre…

    • Hoşbulduk efendim.. Yokken pek fırsat yakalayamadım, ama anladımki yazma işine çok alıştırmışım kendimi. Bir bilgisayar bulur bulmaz bir şeyler yazmak geldi içimden. Yoksa döktürmek falan zor durumlar.. 🙂
      teşekkür ederim.. iyi bak kendine..

  6. bu duygusal yazı bana babamı hatırlattı.o da hep keşke bir kuş olsam da senin yanına hemen gelebilsem gerektiğinde yardım etsem, gülüşünü,üzüntünü anında paylaşabilsem derdi.camıma bir güvercin veya kumru geldiğinde hala babamdan mesaj var diye ümitlenirim.

    • hepimizin içinde vardır zaten kuş misali ulaşabilmek sevdiklerimize.. o güvercin belkide getirmiştir mesajıda siz alamamışsınızdır.. çokmu derin oldu.. 🙂 olsun varsın böyle hayaller olmasa gidenlerin anısı nasıl taze kalabilirki…
      teşekkürler.. sevgiler…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s