Son nefes…

Çocuğun gözü babasının gözlerinde, eli ellerinde. Baba yaşlı, baba bitkin, baba hasta..

Söylenecek hiç bir şey kalmamış. Sözde bitmiş, enerji de.. Geriye kalan hızla geçen zamanı beklemek. Doktorların söylediklerine kulak asmadan bir mucize, bir harikuladelik, bir başka güç beklemek.

Duygular karmakarışık bekliyorlar sevk edildikleri yeni hastanenin koridorlarında. Çocuk çırpınıyor babasına çaktırmadan. Çırpınıyor çünkü geldikleri bu hastanede yer olmadığını ancak öğleden sonrası için yer bulabileceklerini söylüyorlar. Saat daha 09:30…

Çocuk son bir çırpınış baş hekimin yolunu tutmak istiyor. Babası tutuyor kolundan “eve gidelim oğlum, beni eve götür” diyor. Çocuk duruyor bir babasına birde kalabalık, boğucu hastane koridorlarına ve etraftaki umursamaz tavırlı hastane çalışanlarına bakıyor. Sessizce “tamam” diyor. Eve dönüyorlar çok da konuşmadan. Saat 10:30..

Hasta babanın eve döndüğünü duyan eş dost ziyarete geliyor. Baba gülen gözlerle karşılıyor gelenleri, hayatında hiç kimse onu bitkin görmedi çünkü. Hayatında hiç aciz ve muhtaç olmadı. Olmuş gibi olamazdı, kimseye hissettiremezdi acılarını..

Gitti ziyarete gelenler.. Baba oğul yatak odasında başbaşalar. Çocuk babasının ağrıyan sırtına masaj yaparak yumuşatmaya çalışıyor. Baba oğluna emanet ettiklerini sıralıyor. Annesine iyi bakmasını, kardeşlerinin ona emanet olduğunu. İyi bir insan olmak için çalışmasını öğütlüyor. Mal varlığını pay ediyor. Baba biliyor olacakları…

Çocuk susturuyor babasını eliyle dudaklarını hafifçe kapatarak. “sus” diyor “ne olur sus, ben hazır değilim hiç birine”… Saat 14:30…

Baba son bir gayretle doğruluyor.. Dolaşıyor evin içinde, balkona çıkıp seyrediyor, severek geldiği ama çok da uzun yaşayamadığı mahalleyi. Derin bir nefes almaya çalışırken, oğlunu çağırıyor ama küçük oğlunu.. git diyor kasaptan bir şeyler al. En çok sevdiği etin ne olduğunu söyleyip gönderiyor oğlunu. Küçük oğlunu… Sonra tekrar yatak odasına geçiyor, oğlunu çağırıyor yanına, büyük oğlunu bu sefer. Masaja kaldığı yerden devam etmesini istiyor. Sonra birden kasılmalar başlıyor, oğlu ne yapacağını bilemiyor, babası kollarına yığılıp kalıyor.. Son nefesinin çıkışını görüyor oğlu.. Saat 15:30..

Çaresiz kalan oğlu son nefesten sonra kendinde bir güç hissediyor. Babası kucağında ona birkaç bilinçsiz söz veriyor. Epeyce bir zaman bu halde kalıyorlar… Sonra bir el dokunuyor çocuğun sırtına, hafifçe ve yumuşak bir ses tonuyla “kalk” diyor “ailenin sana ihtiyacı var…” babasının en yakın arkadaşı… Kalkıyor babasının yanından, çığlık çığlığa olayı yaşayan aileyi sakinleştiriyor. Annesine dokunduğu an annesi toparlanıyor. Kız kardeşlerini de kucaklıyor hepsini sakinleştiriyor. Bir tek evin en küçük çocuğu yok. Kasaba giden.. Orada anlıyor ki, babası biliyordu ve küçük çocuğu ölümünü görmesin diye göndermişti…

Küçük çocuk giriyor içeri, abisine bakarak.. “etleri alt kattaki evin önüne bıraktım” diyor….

Son nefes, güç veriyor evde geri kalan herkese. İlk nefesi oluyor başladığı her işte güç kazanmak isteyenlere…

Reklamlar

15 comments on “Son nefes…

  1. 😦 Sarsıldım, Okurken bir an kendimden geçmiş gibi oldum. Gözlerim hala dolu, burnumdan genzime doğru bir ağrı saplandı. Ne kadar düşündürücü manzaralar bunlar. Birbirine benzer bu halleri her yaşayışımda başka başka dersler alıyorum kendimce. Çok hüzünlü ama güzeldi. Bu öğlen vakti hissettirdiklerinden dolayı kızsam mı teşekkür mü etsem sana bilemedim. Kaybettiğin tüm sevdiklerin için Allah’tan rahmet diliyorum. Sağlıkla kal…

  2. O küçük oğlan siz miydiniz yoksa?

    Allahü Teala rahmet etsin.
    Günahları mağfiret olunsun ve mekanı Cennet olsun.
    Tabii benim babamın da.

    Ben de küçük kızdım. Fakat ben gönderilmedim. Zaten uzaktaydım.

    • Allah razı olsun..
      O günü bilmem kaç kez yaşamışımdır. 1 Temmuz babamın doğum günüydü. 30 haziranda hastalığını öğrendiğim gün. Bu günler böyle bir duygusal olabiliyorum..
      Sizin babanızın da benim babamla birlikte tüm hayatta olmayan babaların da mekanı Cennet olsun.. Huzur içinde yatsınlar…

      • Benim babam da geçen sene bu zamanlarda vefat etmişti. Yine camide çocuklara ders veriyorduk. Bir hafta kalmıştı bitmesine. Bu hizmet bitince giderim derken apar topar gittik. Tabi yetişemedim. Şimdi yine camideyim. O günleri hatırlamadan edemiyorum.

  3. Volkan kardeşim.bu içten yazınızı dün okudum.vallahi beni çok aglattı .sanki ordaydım yeni olmuş gibi. birde üstüne kamil kardeşin yazısını okudum beni susturana aşk olsun.Allahtan evde kimse yoktu.o küçük çocuk sensin dimi. öyle dudaklarını büzmüş sinmiş öyle kala kalmış.Allah sizlere hayırlı uzun ömürler versin.
    aglamakdan da bir şey de yazamadan kalktım.
    mekanı cennet olsun.bu dunyadan göçmüşlerimizin inşallah.Allah’a emanet olun.hayırlı cumalar.

    • Gül hanım, sizi ağlatmak istemezdim, içimden gelenler döküldü sadece. Çok duygusallaşmak istemem aslında bu konularda ama konu erken giden bir baba olunca böyle oluyor.. Tutamıyorum kendimi bazı özel günlerde..
      Sizde Allah’a emanet olun..
      sevgilerle…

  4. Allah cümlelerimizin ölülerine rahmet eylesin. Rahmetini biz sağların üzerinden eksik etmesin. Gözlerimizi yaşarttın, Allah razı olsun Volkan Abi.

  5. ah volkan ah bitirdin beni…babasızlığın nedemek olduğunu bilen biri olarak yazını zorlukta bitirdim.babasızlık ne zor bişeymiş 4 senedir çok iyi anlıyorum ve babasını hiç tanıyamamış olan insanlar için çok daha fazla üzülüyorum.insanın sığınacak bir limanı,yaslanacak bir dağı olmaması çok zor,kızlar için daha farklı oluyor baba…kolu kanadı kırılmış bir kuş misali kalakalıyorsun.allah analarımıza geride kalanlarımıza sağlıklı,uzun ömür versin.ayrıca ölümünde hayırlısını versin.babanı şanslı buldum huzurlu bir şekilde hakkın rahmetine ermiş,babamda bukadar şanslı olsaydıda hastanenin soğuk duvarları arasında ölmeseydi.eksikliğinin ve acısının hiç dinmediği babalarımıza allahtan rahmet diliyorum.mekanları cennet olsun.sevgiler

  6. sana emanet edilen bir aileye sahipsin..işte şimdi daha iyi anlıyorum bazı şeyleri..benim babam yanımda ölseydi eminimki mahfolurdum ama belkide Allah’ın sevgili kuluyum ki böyle bir acıyı yaşamamı istemediği için beni babamdan uzaklaştırmış..ve ben hayattayken ama ben farketmeden babamı hayattan almış..yaşasada yok olmuş..var ama yok..benim ama değil..o yüzden başım sağolsun..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s